چه شود گر به پیامی دل من شاد کنی؟

cherchil

چه شود گر به پیامی دل من شاد کنی پیش از آن روز که بسیار مرا یاد کنی
می کند یک سخن تلخ مرا شادی مرگ گر نخواهی به شکر خنده دلم شاد کنی
رتبه عشق خداداد، ز خوبی کم نیست ناز تا چند به این حسن خداداد کنی؟
زیر دامان گل از داغ غریبی سوزد بلبلی را که تو از دام خود آزاد کنی
دل آباد مرا زیر و زبر گر سازی به از آن است که صد بتکده آباد کنی
باطن عشق بود تیغ دودم ای خسرو مصلحت نیست که خم در خم فرهاد کنی
حسن را شکوه ی عشاق کند ظالم تر صائب از دوست مبادا گله بنیاد کنی

غزلی زیبا از صائب تبریزی است که مملو از مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است ،
برداشت من از این غزل چنین می باشد :
زیبایی و عشق در تعامل اند ، زیبایی محرک عشق و عشق فعلیت زیبایی است یعنی عشق فطری خود عین زیبایی است برای همین است که ارج و منزلت عشق خداداد کمتر از جمال و زیبایی نیست ، پس داریم :
بردار نقاب ای صنم از حسن خداداد تا کعبه روان روی به بتخانه گذارند